Κατά τα τέλη του 18ου και το 19ο αιώνα το όργανο συμμετείχε στις λαϊκές ορχήστρες kabasaz (λαούτο, λύρα, κρουστό), οι οποίες συνόδευαν στο χορό τα köçekçeler (ενικ. köçekçe, νεαρά αγόρια ντυμένα με γυναικεία ενδυμασία). Συνδέθηκε επίσης με τη λαϊκή οθωμανική αστική μουσική που ακουγόταν στις ταβέρνες (meyhane) και τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης (gazino) του Πέρα, του Γαλατά, και άλλων κεντρικών συνοικιών της Κωνσταντινούπολης. Οι χώροι αυτοί, συχνά ιδιοκτησίας Ρωμιών και Αρμενίων (και όχι μουσουλμάνων, λόγω της κατανάλωσης αλκοόλ), φιλοξενούσαν ένα μικτό ρεπερτόριο, στο οποίο η οθωμανική αστική μουσική συνδυαζόταν με δημοτικά τραγούδια και χορευτικούς σκοπούς από τα Βαλκάνια και την Ανατολία, καθώς και με ευρωπαϊκά τραγούδια. Σε αυτό το περιβάλλον διέπρεψαν Ρωμιοί, Αρμένιοι, Τούρκοι Οθωμανοί και Ρομά μουσικοί δεξιοτέχνες σε όργανα όπως το ούτι, το κανονάκι, το ταμπούρ, η λύρα και το πολίτικο λαούτο, καθώς και περιοδεύοντες μουσικοί από την Ευρώπη και τις αραβικές επαρχίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η παρουσία του πολίτικου λαούτου άρχισε να φθίνει από τις αρχές του 20ού αιώνα. Τη δεκαετία του 1980 εκδηλώθηκε εκ νέου ενδιαφέρον για το όργανο από τον Kenan Şavklı, μουσικό που έπαιζε κυρίως ταμπούρ, στον οποίο αποδίδεται η απαρχή μιας περιορισμένης αναβίωσης. Καθοριστική υπήρξε και η συμβολή του οργανοποιού Turhan Demireli, ο οποίος άρχισε να κατασκευάζει πολίτικα λαούτα τη δεκαετία του 1980, σε μια περίοδο που το όργανο είχε σχεδόν εξαφανιστεί. Βασίστηκε σε όργανο αρμενικής κατασκευής των αρχών του 20ού αιώνα από ιδιωτική συλλογή, το οποίο χρησιμοποίησε ως πατρόν. Οι πρώτες κατασκευές του ακολουθούσαν τον παλαιότερο τρόπο σύνδεσης μπράτσου και σκάφους στη μικρή έβδομη. Κατόπιν αιτήματος μουσικών, μετέφερε την ένωση στην οκτάβα, διάταξη που επικράτησε στα μεταγενέστερα όργανά του. Το συγκεκριμένο λαούτο, κατασκευής Demireli, ανήκει στην πρώτη κατηγορία.
Η αναβίωση του οργάνου δεν είχε διάρκεια στην Τουρκία, πιθανώς επειδή το ούτι είχε ήδη εδραιωθεί και αντικαταστήσει το πολίτικο λαούτο στα σύνολα οθωμανικής/τουρκικής αστικής μουσικής. Σήμερα το όργανο παίζεται στην Τουρκία κυρίως από σαζίστες μουσικούς, χωρίς να έχει ανακτήσει τη θέση του στις παραδόσεις που παλαιότερα υπηρετούσε. Αντίθετα, το πολίτικο λαούτο γνώρισε άνθηση στην Ελλάδα, όπου έχει πλέον καθιερωθεί σε ρεπερτόρια που συνδέονται με την οθωμανική/τουρκική αστική μουσική και τις λαϊκές μουσικές παραδόσεις των Ρωμιών και, ευρύτερα, του Ελλαδικού χώρου.
Έχει τρεις διπλές χορδές και η μπάσα χορδή μονή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 χρησιμοποίησε το όργανο αυτό μαθητής του Ross Daly, ο οποίος τότε μάθαινε πολίτικο λαούτο. Η μητέρα του πάτησε το όργανο κατά λάθος και έσπασε 4-5 ντούγιες και το καπάκι από μέσα. Ο οργανοποιός Παναγιώτης Καφετζόπουλος το επισκεύασε με τα ίδια ξύλα, με αποτέλεσμα η επισκευή να είναι σχεδόν αόρατη.
Η ονομασία λάφτα προέρχεται από την τουρκική προφορά της λέξης «λαούτο».
