Το rabāb (ή rubab) θεωρείται από τους Αφγανούς το εθνικό τους όργανο. Χρησιμοποιείται στην αστική μουσική της Καμπούλ, που συγγενεύει με το ινδικό σύστημα raga, και στη λαϊκή μουσική των Pashtun, όπου εφαρμόζεται το περσικό σύστημα nagme (naghme). Παίζεται σολιστικά ή ως όργανο μελωδικής και ρυθμικής συνοδείας της φωνής.
Τον 19ο αιώνα, ο αμίρης Sher Ali Khan εγκατέστησε στην αυλή του Ινδούς μουσικούς. Η συνύπαρξή τους με Ιρανούς και Αφγανούς/Pashtun μουσικούς στη συνοικία Kharabat της Καμπούλ δημιούργησε μια διακριτή αφγανική λόγια μουσική, που συνδύαζε στοιχεία από την ινδουστανική κλασική μουσική, την περσική ποίηση (ghazal) και τις αφγανικές/παστούνικες μουσικές παραδόσεις. Αργότερα, το Ράδιο Καμπούλ διατήρησε και διέδωσε αυτήν την μουσική, στην οποία το rabāb κατέχει κεντρικό ρόλο. Σήμερα, οι Αφγανοί μουσικοί που βρίσκονται εκτός του Αφγανιστάν επανασυνδέονται με τις ινδικές μουσικές πρακτικές, εντάσσοντας το rabāb στη σύγχρονη ινδική μουσική παράδοση.
Το αφγανικό rabāb είναι ευρέως διαδεδομένο σε αστικά κέντρα όπως η Kabul, η Herat και το Kandahar, ενώ απαντά επίσης στο Τατζικιστάν (rubob), στο νοτιοανατολικό Ιράν (Sistan και Baluchistan) και στη Νότια Ασία. Κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη: τα μικρότερα χρησιμοποιούνται στις λαϊκές παραδόσεις των Pashtun, τα μεγαλύτερα στη λόγια μουσική. Το παίξιμο του οργάνου απαιτεί δεξιοτεχνικό χειρισμό στο δεξί χέρι, το οποίο, εκτός από τις κύριες χορδές, χτυπά και την πιο κοντή συμπαθητική χορδή, χάρη στην προσθήκη μιας προεξοχής στη γέφυρα του οργάνου τη δεκαετία του 1940. Τα πιο σύγχρονα rabab συχνά στολίζονται με σεντέφι· αντ’ αυτού, το συγκεκριμένο όργανο, ως παλαιότερο, έχει μόνο σκαλίσματα.
Το 2024, η τέχνη κατασκευής και παιξίματος του rabāb αναγνωρίστηκε ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO (Art of crafting and playing rubab/rabab, Afghanistan, Iran, Tajikistan, Uzbekistan).
Το συγκεκριμένο rabāb αγοράστηκε από τον Ross Daly σε παλιατζίδικο του Λονδίνου σε κακή κατάσταση (χωρίς δέρμα και χορδές). Στηριζόμενος σε πληροφορίες που αναζήτησε σε βιβλιοθήκη του Λονδίνου για την κουλτούρα των χωρών της Ανατολής, το επισκεύασε ο ίδιος, φέρνοντάς το σε κατάσταση που να παίζεται γύρω στο 1969-70. Όταν το πήρε μαζί του το 1972 και ξανά το 1973-74 στο Αφγανιστάν, Αφγανοί μουσικοί αναγνώρισαν τον κατασκευαστή του. Εκτιμάται ότι έχει ηλικία περίπου 110-120 ετών. Εκείνη την εποχή δε συνήθιζαν να στολίζουν τα rabāb με σεντέφι. Έτσι και το συγκεκριμένο όργανο έχει μόνο σκαλίσματα.
Στο Αφγανιστάν λέγεται ότι ο κατασκευαστής του rabab αναγνωρίζεται από τα σκαλίσματα της κεφαλής, κι έτσι η κεφαλή λειτουργεί ως υπογραφή του οργανοποιού. Αναφέρεται επίσης ότι σε ορισμένα όργανα στερεώνονται στο εσωτερικό του σκάφους δύο άδεια κελύφη αυγών κότας, τα οποία, σύμφωνα με την παράδοση, συμβάλλουν στη βελτίωση του ήχου.
