Προέρχεται από την περιοχή Punjab στη βόρεια Ινδία, όπου χρησιμοποιήθηκε από τους Σιχ για τη συνοδεία των bhajan, ινδουιστικών θρησκευτικών ύμνων.
Λεπτομέρειες
Το sārindā συγγενεύει με μια ευρεία ομάδα τοξοτών οργάνων, κατασκευασμένων από ενιαίο κομμάτι σκαμμένου ξύλου, με κοντό λαιμό και καρδιόσχημο σκάφος. Τα δύο άνω μέρη είναι συχνά ανοικτά, ενώ το κάτω λειτουργεί ως ηχείο και καλύπτεται συνήθως με δέρμα. Ο τύπος sārindā είναι ευρέως διαδεδομένος από το Ιράν έως την Ινδία και εμφανίζεται με διαφορετικές μορφές και ονομασίες: στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τη βόρεια Ινδία (sārindā), στο Sindh, το Balochistan και το Rajasthan (soruz, surando, saroz, surinpa), στην ανατολική και βορειοανατολική Ινδία (banam, sareja, sananta), στο Ιράν (ghaychak, gheychak), και στο Νεπάλ (sāraṅgī).
Baily, J., A. Dick, and J. Bor. 2014. ‘Sārindā’. Grove Dictionary of Musical Instruments (2nd ed.), edited by Laurence Libin, vol. 4, 387-8. Oxford University Press.
